Voedsel voor de ziel

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Blij verrast was ik, onlangs in Schotland overal het gezang van de leeuwerik te horen. Temidden van een groot koor van kwetterend vogelgrut, rondzoemende insecten en blatende lammetjes speelde de leeuwerik haar jubelende solopartij. Iets in mij ging meejubelen. Ik werd opgetild uit m’n overpeinzingen, zoals het vogeltje zelf al zingend steeds hoger de hemel in danst.

Het vrolijke geluid* deed me weer beseffen wat ik in Nederland mis. Stilletjes aan is de leeuwerik uit ons landschap en bewustzijn verdwenen. Omdat we het beestje geen leefruimte meer gunnen in ons tot het uiterste benutte produktielandschap.

Dat is niet alleen jammer in ecologisch opzicht: weer minder soortenrijkdom, weer minder variatie – en daarmee veerkracht – in ons landschap. Er is ook een andere minder tastbare dimensie in het geding, het landschap van onze ziel – dat diepste in ons wat ons uniek maakt en tegelijk verbindt met al het andere.

Het dééd iets met me om me al wandelend omringd te weten door natuurlijke geluiden in een ongerept landschap. Even geen auto’s, geen stadse drukte, geen internet of smartphone. Zuivere lucht inademen, mooie vergezichten rondom van golvende heuvels, hoekige rotsen, glinsterend water. Ik wèrd m’n zintuigen, een kijkend, luisterend, ruikend, voelend wezen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

‘Ik’ loste op in aanwezigheid, alert, open, ontvangend. Reagerend met een liedje of een zachtjes aan m’n lippen ontsnappend ‘oh God, wat mooi’. Zo’n onbedacht opborrelend woordje God, zonder verdere invulling van wie of wat dat dan zou zijn, expressie van geraaktheid door iets groots, vitaals en krachtigs wat tot mij kwam in deze vrije natuur. En waar ik deel van was, vervuld van eenzelfde grootse en krachtige energie. Niet als opgeblazen ego, maar als kwaliteit van zijn.

Subtiel maar onmiskenbaar verschoof er iets in mijn beleving van verhoudingen: ik werd nietig temidden van zoveel pure, krachtige natuur – niet onbetekenend, maar ook niet belangrijker dan het andere leven om me heen. Het besef van afhankelijkheid drong zich sterker op. Zonder al dit leven zou ik niet kunnen bestaan. Niet alleen vanwege het directe nut van bijvoorbeeld bijen voor bestuiving en schapen voor wol, maar omdat het zich glashelder liet zien hoe elk wezen z’n eigen plek en rol heeft in de symfonie die leven heet. Haal er een aantal uit, en de muziek wordt steeds zwakker en fletser… Het riep een groot gevoel van liefde en dankbaarheid in me op.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Deze ervaring heeft mij opnieuw doen beseffen hoe hoe wezenlijk het is dat we met elkaar, als samenleving, een vitale natuurlijke leefomgeving in stand houden. Een groene ruimte die niet alleen voorziet in onze fysieke behoefte aan voedsel, e.d., maar ook in onze zielsbehoefte aan stilte, puurheid en integriteit in de zin van ongerepte natuur. Een paar losse bomen temidden van een boel beton zijn slechts een doekje voor het bloeden. Veel stress en depressie kunnen herstellen met voldoende groen, met ‘voedsel voor de ziel.’ Het mooie is dat dit niet alleen ons eigenbelang dient, maar tegelijk bijdraagt aan herstel van het hele web van leven wat, net als wij, het recht heeft er te mogen zijn. Ook een kleine leeuwerik.

* Zet je volumeknop hoog!

5 thoughts on “Voedsel voor de ziel

  1. Hoi Lisette,
    Daar liep je dan in jouw zelfgekozen ecologische niche, het prachtige wijdse Schotse landschap met riviermonding en de zee dichtbij, omringd door het getwinkeleer van vogeltjes en de lofzang van de leeuwerik hoog boven je. Een prachtige ervaring moet dat geweest zijn en daarbij heb je de gave van het woord om jouw ervaring aan anderen door te geven. Daarvoor dank ik je. Is dit wat jij bedoelt met “spirituele ecologie”?
    Het staat in schril contrast met een wandeling over het zandpad langs de Goorloop, recht getrokken door de ruilverkaveling, met rechts een kale gras-weide en links een maisveld.
    Vriendelijke groeten,
    Wim Merck.

  2. Lisette,
    Je liep daar in je zelfgekozen “ecologische niche”; het wijdse landschap van Schotland, de riviermonding met zijn kabbelende water, de kwinkelerende vogeltjes en als kers op de taart de jubelende leeuwerik hoog in de lucht. Ik kan met je meevoelen hoe geweldig dit moet zijn geweest. Je geraakte in een hogere fase van het Zijn. Daarbij heb jij de gave van het woord om anderen te laten meegenieten en te bezinnen over de waarde van het natuurlijke. Als bergbeklimmer heb ik daar vroeger ook veel van mee gekregen.
    Hoe schril steekt daarbij een wandeling af over het zandpad langs de Goorloop met links maisvelden en rechts hardgroen gras zonder een bloempje.
    Bedankt voor de fijne tekst.
    Wim Merck.

    1. Dank je wel, Wim, voor je mooie reacties op mijn tekst. Hoe je je ontmoeting met de duizenden jaren oude sequoia beschrijft geeft ook mij kippenvel. Mijn nieuwe blog van september over ‘Meditatief denken’ raakt aan jouw vragen over hoe we omgaan met de natuur.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *